De lastigste groep om te begeleiden? Trainers, docenten, coaches.
Ze zijn niet alleen scherp op wát je brengt, maar vooral over hóé je het doet. Elke interventie, iedere opmerking wordt onder een vergrootglas gelegd.
En ja… ik weet het. Ik ben er zelf één.
Laatst nog, tijdens een kosteloze workshop. Binnen 10 minuten kwamen de eerste kritische opmerkingen:
💬 “Denk er een volgende keer aan dat…”
💬 “Als je het zo zegt, loop je het risico…”
💬 “Voor die en die werkt dat niet, beter is…”
En toch… ik moet erkennen, de positieve ervaringen zijn inmiddels in de meerderheid. Vorige week begeleidde ik een leertafel ‘Lichaamsgericht coachen’ voor de coaches van Gingermood. Bij binnenkomst zei ik tegen de eerste deelnemer dat ik het spannend vond. In plaats van kritiek kreeg ik een geïnteresseerde mooie vraag terug. Vervolgens vertelde ik hoe ik die spanning niet ervaar bij teams, maar juist bij mijn eigen bloedgroep. Een andere deelnemer herkende dat: “Vorige keer had ik dat ook.”
Ineens was de spanning weg. Het werd een inspirerende sessie, met enthousiaste mensen, mooie vragen en boeiende reflecties.
Ongetwijfeld speelt mijn eigen gedrag hierin een rol. Vroeger ging ik er met gestrekt been in, zwart-wit vooroordelen klaar (zie de start van deze post). Niet gek dat ik soms hard of arrogant overkwam – en dat werkte door op mijn publiek.
Nu start ik meer vanuit kwetsbaarheid, erkenning van al aanwezige kennis en de uitnodiging om samen te onderzoeken. Weet je? Het is zoveel relaxter en levert zoveel meer op.
Herkenbaar? Hoe ga jij hiermee om?
