Een hoofd op stokjes. Zo voelt het. Denken, denken, denken—maar weinig voelen. Het put uit. Moe van het analyseren, moe van het zoeken naar dé oplossing, moe van vastzitten in gedachten zonder tot een keuze te komen.
Ik hoor dit niet van één, maar van zóveel professionals en leiders die ik coach.
En dat is misschien niet zo gek. Recent onderzoek wijst uit: Onze IQ’s groeien niet meer, in sommige landen dalen ze zelfs. Zoals Nature schreef:
“Our brains are already working at near-optimal capacity. Efforts to wrest more intelligence from this organ bump up against the hard limits of neurobiology.”
Dat zet me—ja ja—aan het denken. Wanneer bereiken we de grens van ons denken? Of zijn we die allang gepasseerd, maar blijven we hardnekkig geloven dat analyses, oplossingen en keuzes uitsluitend uit ons brein moeten komen? Wat als dit gewoon een bias is? Een achterhaald idee dat ons belemmert?
Hoe vaak heb je niet gedacht:
🔹 “Als ik mijn intuïtie meer had gevolgd…”
🔹 “Het voelde al niet goed, maar ik stapte eroverheen.”
🔹 “Ik had direct al mijn ingeving moeten volgen.”
Als jouw, mijn, ons IQ zijn limiet heeft bereikt, waarom dan niet andere vormen van intelligentie benutten, via het stellen van vragen aan onszelf:
🔹 Wat ervaar ik terwijl ik naar dit probleem kijk?
🔹 Wat vertelt mijn onderbuikgevoel over de oplossingsrichting?
🔹 Welke keuze komt er op als ik nu mijn intuïtie zou volgen?
Dat is leiderschap voorbij het brein!
