Aan deze keukentafel hoorden vijf stoelen. In een tijdsbestek van uren ging het naar drie. Ieder had zijn vaste plek (herkenbaar?). Pa zijn relaxfauteuil aan het hoofd, hij zelf zit er niet meer. Dat voelt als een voltooid leven. Mijn oudste zus haar stoel staat er ook. Dat is anders, zij hoorde er zondag gewoon te zitten.
Afgelopen zondag zaten we aan de keukentafel, op stoelen die er al staan zolang ik er was/kom, zo’n 48 jaar al. Onverwoestbaar, zoals mijn vader leek. Mijn vader snapte niet waarom een volgende koper de tafel en stoelen niet zou houden. Ze zijn toch nog goed en mooi? Tja.
We verdeelden de spullen van Landgoed Nooitgedacht. Het landgoed van mijn vader en de plek waar ik vanaf mijn 4e woonde. De plek die ik altijd ’thuis’ noemde, ook als volwassene. Ik ga naar huis, zei ik als ik naar pa ging. En zo voelde het ook, altijd weer fijn om aan te komen op dat prachtige plekje middenin de natuur.
Wie wil wat hebben? We waren met vier, nu met drie, plus mijn zwager. Het blijft vreemd en dieptriest dat mijn oudste zus er niet bij is. Ze was gek op spullen, waar wij steeds ‘ik niet’ zeiden, zou zij met een kar vol richting huis zijn gegaan.
Een paar dingen die ik niet zal vergeten:
De hooigreep in de slaapkamer. Die heeft pa het leven gered toen een inbreker hem had vastgebonden. Hij maakte zich los, de inbreker kwam terug, en pa had twee jaar daarvoor zijn gevoel gevolgd door die hooigreep in de kamer te zetten.
De doos met foto’s in de grote kast. Een fotoboek is er nooit gekomen. Pa en ma waren druk: het loonwerkersbedrijf, de boeren, de administratie, het huis, de moestuin en het opvoeden van vier kinderen.
De dieren. De ezel waarop ik leerde rijden, de hangbuikzwijnen, kippen, pony’s, katten, honden. Voor mij als jongste altijd troost en een maatje.
Pa heeft er kunnen wonen tot de laatste week. Precies zoals hij wilde.
De boerderij was zijn droom, die droom is uitgekomen. Omdat hij erin geloofde, geduld had, er hard voor werkte en het lef had om spannende keuzes te maken. Dat heeft hij mij geleerd, zonder het ooit zo te noemen.
Het is maar goed dat rouwen in stappen gaat.
Deze zondag was er weer één. Verdrietig om het afscheid en tegelijkertijd dankbaar voor alles wat er was.
