Ik geef leiders advies dat ik zelf niet opvolg. Niet bewust, maar het gebeurt toch vaker dan ik zou willen.
Vorige week schreef ik over mijn dochter. Eén comment bleef hangen:
“Onvoorwaardelijke aanwezigheid. Waarderende aandacht. Grijp alleen in als het om veiligheid gaat.”
Ik herken het direct, hoor het mezelf vaak zeggen en geloof er ook echt in. En toch, de eerlijke reactie die deze week in me opkwam was: zoek het even helemaal uit met waarderend en onvoorwaardelijk te werk gaan.
Want thuis: struikel ik over schoenen midden in de hal en de handdoeken in de douche. Dit weekend weer hele goede redenen om te laat thuis te komen: ik kan toch niet met een lege tel naar huis of de klassieker: mijn sleutels zijn afgepakt. “
En ik sta daar weer, met precies het dilemma waar ik anderen vaak in coach. Eerst zwaar geïrriteerd, later stiekem met een lach terugdenkend aan de tijd dat ik hetzelfde deed (en erger).
Regelmatig ga ik op onderzoek uit. Al even geleden las ik over positief belonen, sprak een moeder die zei dat het werkt: gewenst gedrag belonen met wat hen motiveert. Klinkt logisch, maar de moed zonk me toen stiekem al direct in de schoenen, besef ik me nu. Want ergens denk ik: moet ik nu een compliment geven voor iets wat de normaalste zaak van de wereld is? Geld in een pot als ze op tijd thuis is? Je kunt het ook overdrijven.
Wat klopt dan? Ingrijpen voelt als controle, loslaten voelt als weglopen, en waarderen terwijl je bloed onder je nagels hebt? Dan ben ik niet meer bezig met haar, dan ben ik vooral bezig met mezelf.
Wat me uiteindelijk wél houvast geeft, is een psycholoog die niet de witte doktersjas aantrok maar gewoon eerlijk was. Uit dat fijne gesprek kwam ik met het inzicht obv recent onderzoek: voorbeeldgedrag weegt zwaarder dan we altijd al dachten. Kinderen volgen wat je doet, niet wat je zegt of verbiedt.
Dat geeft me rust, niet omdat ik het altijd goed doe, maar omdat inconsequent zijn menselijk is, zolang je maar laat zíen wat je bedoelt.
En dat herken ik bij leiders precies zo. Niet je mooiste principe, niet je beste speech, maar wat je laat zien op een dinsdag, als het tegenzit en niemand kijkt. Dát is leiderschap.
Herken jij het, het advies dat je geeft maar zelf soms vergeet te leven?Activeer om grotere afbeelding te bekijken,
