Iedere dag zat ze tegenover me, helemaal ontspannen en scherp. Aan het einde van de dag pakte zij energiek haar tas weer in en verliet de ruimte. Ik verliet diezelfde ruimte, vermoeid en ruim een uur later. Na een dag ploeteren op het vervullen van maar liefst drie rollen.
P. en ik gingen voor hetzelfde: Inkoper worden vanuit de rol van commerciële inkoop assistent. We hadden ook dezelfde vraag gekregen: de rol van administratieve inkoop assistent er tijdelijk bij pakken omdat de vorige ontslag had genomen.
Ik had ja gezegd. Werk wat ik verschrikkelijk vond en wat mij niet lag. Ik legde het uit als een opdracht en laten zien dat ik anderen wilde helpen en heel hard kon werken.
P. had er vriendelijk voor bedankt. Er werd wel over haar gezegd dat ze egoïstisch was, maar gaandeweg werd het mij helder dat ze gewoon heel duidelijk was. Als ik haar erop doorvroeg zei ze ‘Ik word opgeleid tot inkoper, dan is er natuurlijk geen tijd om ook administratieve werkzaamheden te doen, zo simpel is het.’
Ik weet nog dat ik destijds naar de Inkoopdirecteur liep om mijn beklag te doen over het vele werk. Dan zei hij ‘maak even een lijstje met al je activiteiten, dan kijken we ernaar.’ Het enige wat ik kon uitbrengen was: ‘Maar daar heb ik geen tijd voor.’ Om vervolgens weer hard aan het werk te gaan.
Enkele maanden later nam ik mijn ontslag. Ik was er helemaal klaar mee, voelde me niet gehoord en zag geen oplossing komen. Maar ja, ik communiceerde zelf geen echte grens, mijn nee was geen echte nee.
Drie maanden later waren er drie mensen aangenomen op mijn plek. En hoe is het P. vergaan? Je raadt het al, die is gewoon een ijzersterke inkoper geworden.
Het heeft mij drie belangrijke lessen geleerd:
✅ Kies ik bewust voor waar ik ja tegen zeg, dan is mijn nee een heldere nee.
✅ Communiceer ik een ‘nee’, maar blijf ik doen wat ik deed, dan is het geen nee.
✅ Durf ik los te laten, zonder iets nieuws in het vooruitzicht? Dan maakt dat de weg vrij voor iets moois.
Herkenbaar?
