“Meneer van Donselaar, de geheugentest wijst uit dat u dementie heeft.” “Dat kan er ook nog wel bij”, zegt mijn vader met een halve lach. “Dan kunt u misschien niet meer thuis wonen, zegt de arts”. “Het gaat prima, ik val thuis om en nergens anders.” Waarna ik mijn vader het hele gesprek met de neuroloog driftig zijn best zie doen om dit te bewijzen.
“Waar is de weegschaal? Kijk, ik zit weer goed op gewicht. Ik kan precies op de lijn lopen, zoals de fysio zei (Wat een onzin om dit te moeten doen). En ik kan precies het geluid maken wat ik van die mevrouw moest (ook grote onzin). Zie je, ik kan alles prima, niks nodig.”
Mijn zussen en broer beweren “Het gaat niet meer, teveel risico, hij moet naar het verpleegtehuis, maar hij wil niks.” En ik ga er tegenin: “Logisch dat hij niks wil, zet hem verplicht in een verpleegtehuis en hij kwijnt binnen drie weken helemaal weg, laat hem toch thuis wonen met wat extra hulp.” Maar ja, als ik iets meer afstand neem, snap ik de andere kant ook wel. Wat is wijsheid?
Dus ja, ik ben genegen vast te houden aan ‘laat hem thuis wonen en omvallen’. Waar je goed aan doet weet je helaas van te voren nooit. Het grootste deel van de dag ligt hij op bed en het risico wordt toch steeds groter dat er iets misgaat. Wanneer grijpen we als kinderen dan echt in en gaan we tegen de wil van mijn vader in?
Wat zou jij doen? Laat het me weten. Nieuwe inzichten zijn zeer welkom.
