“Mam, ik heb adhd”

“Mam, ik denk dat ik Adhd heb” zei mijn dochter tegen me. “Ik voldoe als ik de test invul online. Ik kan niet stil zitten, raak tijdens iedere toets afgeleid, dan krijg ik het niet af en scoor ik onvoldoendes. Kan ik niet een echte test doen? Als ik Adhd heb, dan krijg ik meer tijd voor mijn toetsen.”

Er komt direct van alles in me op. In alle eerlijkheid, eerst de negatieve gedachtes: Tuurlijk heb je geen ADHD, het is die telefoon die steeds afleidt. Je zegt dit alleen maar om tijd te winnen en het jezelf gemakkelijker te maken. Dus nee hoor, gaan we niet doen. Ik ben opgegroeid op een boerderij met het motto ‘Stel je niet aan’, dus dat is het eerste wat opkomt.

Maar ik houd me in en doe een ultieme poging een luisterend oor te bieden en begrip te tonen.

Een dag later vertelt een andere ouder hoe blij ze is met de officiële diagnose ‘Adhd’. Haar zoon heeft meer rust omdat hij erkenning krijgt. Een heldere gebruiksaanwijzing en ook op school meer begrip voor zijn gedrag. Tja, denk ik dan, is het dan toch beter om de mallemolen in te gaan en een bak geld te betalen voor testen en een officiële diagnose?

Ik besluit, toch wel wat knarsetandend, voor een tussenstap. Ik laat mijn dochter een website zien met informatie erover. Ze ziet wat het kost en zegt dan: “Oh, zoveel, nou ja, laat dan maar.“

De cijfers die ze daarna mee naar huis neemt, zijn alleen niet helemaal wat ik ervan had gehoopt. Maar, denk ik dan, het is toch ook niet ok om je als moeder alleen maar te laten leiden door resultaten en cijfers. Dus wat maakt het uit als ze blijft zitten, ze is zelfs een jonge leerling, laat gaan! Maar stiekem vind ik dat ook heel lastig om los te laten.

En zo ga ik maar heen en weer in mijn gedachtes… En omdat ik er niet uitkom, begin ik er niet opnieuw over met dochterlief.

Ben je ouder met een soortgelijke ervaring of herken je jezelf in de woorden van mijn dochter? Deel dan alsjeblieft jouw waardevolle tips met me.

p.s. deze foto vond ikzelf goed gelukt, mijn dochter niet dus ineens was de foto bewerkt, komt goed van pas voor deze post.

Dit artikel delen:

Gerelateerde artikelen

Aan deze keukentafel hoorden vijf stoelen. In een tijdsbestek van uren ging het naar drie. Ieder had zijn vaste plek (herkenbaar?). Pa zijn relaxfauteuil aan het hoofd, hij zelf zit ...

Wat als je alleen gedachtes had, hoe zou je dan weten welke de belangrijkste zijn? Niet, en dat is precies de grootste valkuil van het ‘denk harder’-motto. Want je hoofd ...

“Ik hou van mannen en heb geen kinderen. Zo’n persoonlijk voorstelrondje, ik heb er een bloedhekel aan. Het roept altijd het gevoel op buiten de groep te vallen.” Dit zei ...

Ik geef leiders advies dat ik zelf niet opvolg. Niet bewust, maar het gebeurt toch vaker dan ik zou willen. Vorige week schreef ik over mijn dochter. Eén comment bleef ...