“Als ons overleg de volgende keer weer zo gaat, dan doe ik niet meer mee!” Degene die dit gisteren tegen me zei is een freelance coach. Hij maakt deel uit van een team van freelance coaches en de oprichter van het bedrijf. De meeting kost hem zoveel energie, omdat er geen concrete actiepunten uitkomen die worden verdeeld. Maar hij is wel 1,5 uur van zijn tijd kwijt.
Hij voelt de vrijheid dit te zeggen gelet op zijn rol. En kan gemakkelijker de keuze maken om af te haken, dan iemand in loondienst bijvoorbeeld. Boeiend aan zijn uitspraak is de verantwoordelijkheid die hij bij de oprichter legt.
Kans is groot dat hier een oprichter hard aan het werk is om het overleg in goede banen te leiden. En dat de rest er iets van vindt, maar niet de gezamenlijke verantwoordelijkheid voelt er iets van te maken.
Het team zit vast in een terugkerend patroon: ze lopen de vergadering uit zonder actiepunten, met als gevolg dat onderwerpen al maar terugkeren op de agenda, het team passiever wordt, de teamlead steeds harder werkt.
Zonde van de energie drain en het teamgevoel.
Tijd om dit patroon op tafel te leggen waarbij een teamlid als inleiding het patroon noemt waar hij/zij last van heeft. Waarna een ieder in max. 2 minuten de volgende vragen beantwoordt: Wat gebeurt er steeds opnieuw? Wat roept dit patroon op bij eenieder van ons? Wat levert het patroon ons op? Wat levert het ons op als we dit patroon doorbreken?
