Ze maakt deel uit van het groepje dat ik begeleid. Bij de eerste opdracht wil ze precies weten wat ze moet doen. Ze is kritisch op zichzelf en ze moet het meteen goed doen van zichzelf. Zó herkenbaar.
Ik assisteerde dit weekend in de opleiding Somatic Experiencing (SE). Het is een online introductie 2-daagse vanuit Griekenland. SE is een lichaamsgerichte aanpak voor het helen van stress en trauma. Ik ben er fan van. Ik werk er veel mee, en ik blijf me verwonderen over het effect.
In de kern gaat SE over vertragen. Leren luisteren naar wat je lichaam je vertelt. Bij stress, pijn of trauma, maar juist ook bij fijne ervaringen.
Deze vrouw verraste zichzelf.
Ze oefende in het begeleiden van een ander. Eerst gespannen. Maar toen ze de gedachte “ik moet het meteen goed doen” losliet, veranderde alles. Ze ontspande. De vragen kwamen vanzelf. De stiltes ook.
Even later verraste ze zichzelf opnieuw – dit keer als deelnemer.
Ze kreeg de opdracht om zich een moment te herinneren waarop ze zich krachtig, verbonden en aanwezig voelde. Ze dacht aan een training waarin ze iets nieuws leerde. Waarin ze het perfectionisme even losliet, en daar zóveel plezier aan beleefde.
Alleen door erbij te blijven met haar aandacht – bij de lichaamssensaties die hoorden bij dat moment – werd de ervaring vele malen rijker. Zoveel makkelijker om weer op te roepen, als ze dat nodig heeft.
Ik vond het magisch.
Omdat ik dat kritische stemmetje zó goed ken. Die drang om het meteen goed te doen. En hoe er pas écht flow in komt als je loslaat.
Maar vooral dit: hoe krachtig het is om positieve ervaringen bewust te voelen in mijn lijf. Ze te vergroten, te verankeren, zodat ik er steeds sneller en gemakkelijker naartoe kan.
Herken jij de kritische stem ook, en wat er gebeurt als je loslaat?
