Een laptop die ik achterliet naast de auto, omdat ik zoveel in mijn handen had.
Mijn rugtas met álles van waarde, die bij de receptie werd afgegeven (waarop mijn vader droog zei: “Gelukkig komen er veel ouderen bij Van der Valk, die zijn eerlijker.”).
Kilometers rijden met een weekendtas op het dak, zonder het door te hebben.
Huissleutels kwijt, inmiddels een pro in klimmen en klauteren.
Een middag in een hotel doorbrengen in flatteuze skisokken en badslippers, omdat ik mezelf had buitengesloten.
De kroon op mijn vergeetachtigheid: mijn bankpas vergeten uit de automaat bij aankomst in China. Dagenlang van de ene naar de andere bank gegaan om geld proberen op te nemen. Met nog €5 op zak werd ik liefdevol opgevangen door een onbekende lieve Chinese opa en oma, mijn eeuwige helden!
Ik kan met verve zeggen: ik ben een wereldster in dingen verliezen en vergeten.
Dat is positief gezegd, maar als ik eerlijk ben, heb ik daarmee niet alleen spullen verloren. Door de jaren heen heb ik bakken met tijd en energie verloren aan: zoeken, frustratie, stress, anderen de schuld geven, mezelf de schuld geven.
📖 Een passage die me raakt uit het prachtige boek ‘Verloren en Gevonden’:
“Wat wordt er van alle dingen die we kwijtraken en nooit meer terugvinden? De menselijke geest heeft de curieuze gewoonte om die verloren objecten op één hoop bij elkaar te vegen. Niet alleen verzinnen we denkbeeldige schuldigen, we verzinnen ook denkbeeldige bestemmingen. Eén van die bestemmingen is de Vallei der Verloren Dingen. Waar niet alleen verloren spullen elkaar vinden, maar ook verloren geluk, roem, liefde, reputaties en verstand.”
Dat is nog eens een geruststellende gedachte. Dat al mijn verloren spullen ergens samen een nieuw leven leiden (je kunt er inderdaad een heel huis mee inrichten). Maar dat ook mijn verloren geluk en liefde samen een geweldige plek hebben gevonden, elkaar voeden, in de hoop dat ze ooit, precies op het juiste moment, hun weg weer terugvinden naar mij.
Hoe ziet jouw Vallei der Verloren Dingen eruit?
