“Zullen we een spelletje doen?”
M: “Ja, leuk! Dit keer eentje waarin jij goed bent?”
Het klonk als een onschuldig voorstel. Maar wat volgde, was een innerlijke klus in oude patronen, loslaten en groei.
Het oude verhaal:
Spelletjes met mijn zes jaar oudere broer, die altijd won en het er lekker inwreef. Een vader die ‘niet weten’ als zwakte zag. Kortom: onzekerheid en verlies waren geen opties.
De aanpak (Somatic Experiencing):
Mijn reactie opmerken, erbij blijven. Beseffen: dit is een kindervaring. Mezelf geruststellen en mijn lijf de stress laten loslaten. In vaktermen: trauma heronderhandelen.
Dus zo’n spelletje: voor mij het perfecte oefenmateriaal (vertel ik mezelf heel stoer). Maar goed, dan moet je jezelf natuurlijk niet uitdagen met Scrabble… tegen iemand die de online equivalent élke dag speelt.
Mijn dochter (15) haakte ook aan. Eerste beurt? Prima. Tweede beurt? M legt een 83-punter neer. BAM. De stress schiet door mijn lijf. De oude reflexen komen terug: “Zie je wel, kansloos. Waarom zou ik dit nog doen?” Mijn hoofd roept: “Stel je niet zo aan!” Mijn lijf schiet in cynisme en opgeven.
En tóch bleef ik erbij. Ik voelde het, drukte het niet weg. En hoewel ik uiteindelijk opgaf in het spel, bleef ik zitten. Bleef in contact. Al een hele overwinning, kan ik je zeggen.
De ochtend erna vroeg M: “Denk je daar nou nog steeds over na?”
Ja. Want zo’n ‘stom en simpel’ spelletje kan bij mij een wereld aan oude patronen aanraken (gelukkig steeds minder vaak).
Maar het leverde ook iets moois op: een open gesprek, met M en met mijn dochter. Op mijn compliment naar haar over de manier waarop zij omging met verlies en mijn reactie erop, zei mijn dochter: Zullen we nog eens spelen, met z’n tweeën? Maakt het misschien makkelijker voor je.” Lief toch!
Mijn les van deze kleine grote gebeurtenis?
Als het even niet lukt om oude stress direct los te laten, zijn er altijd nog de gesprekken achteraf die helpen het verleden achter me te laten.
Herkenbaar? Welke ‘onschuldige’ situaties raken bij jou oude patronen?
