“Het leek een gewone dag. Tot een man aan mijn bureau kwam zitten en zei “Ik wil er een eind aan maken”. Waarop ik zei ‘Ga je gang, het is jouw lijf, jouw keuze.
Er kwam een openhartig gesprek op gang over het ‘Waarom’. Waarop ik vroeg ‘zie ik je volgende week weer?”
Jaren later kwam deze man bij mij terug met de feedback “Je bent de enige geweest die me er niet van probeerde te weerhouden en dat veranderde mijn leven. Het gevoel dat ik een keuze heb en iemand die me hierin echt ziet, maakte dat ik werk maakte van mijn leven.”
Gisteravond volgde ik een ‘Deep Listening’ sessie over ‘Storytelling’. Ik mocht luisteren naar dit verhaal van een social worker. Ze startte met de opmerking: “I don’t know if this is a good enough story, I never shared this before.” Ze was bang voor het oordeel van anderen, want was het niet haar taak de ander hiervan te weerhouden?
Ik ging helemaal op in haar verhaal, niet alleen in gedachten, maar ook met mijn hele lijf. Het verhaal kwam zoveel meer binnen. Dat kwam door het verhaal zelf én doordat ik in stilte luisterde, naar de ander en naar mezelf.
Deze week lag er een brief op onze mat: Mijn vader is wilsonbekwaam verklaard. Ik realiseerde me vandaag, in gesprek met een vriend, dat euthanasie geen optie meer is voor hem. Geen vrijheid van keuze meer, terwijl hij zo hard achteruit gaat, niet meer kan lopen, maar alle broodnodige hulp standvastig blijft weigeren. Omdat hij bang is dat hij wordt opgeborgen, dat hij geen keuze meer heeft.
Ik heb hem nooit gevraagd of hij euthanasie zou willen en hij kwam er nooit mee, besef ik me. Had ik dat wel moeten doen?
Wat betekent (keuze)vrijheid in deze? En wat is vrijheid van keuze toch een kostbaar goed!
