“Als ik maar begrijp waar het door komt dat ik me zo gedraag, dan kan ik het veranderen.”
Dit is een wens die ik vaak hoor bij de start van een coachtraject. De overtuiging dat begrip in je hoofd voldoende is om gedrag te veranderen, zit diepgeworteld. Maar menselijk gedrag is zoveel complexer dan dat.
Zelf heb ik die ‘illusie’ ook gekend. Toen mijn moeder in 1996 overleed, was ik 23. Ik kon geen verdriet voelen, maar kreeg de ene fysieke klacht na het andere. Mijn hoofd had het allemaal ‘verklaard’: ik had me voorbereid, het was beter voor haar, ik kon weer door. Maar waarom had ik er dan nog zóveel last van?
Zelfhulpboeken boden waardevolle inzichten: ik probeerde alles met mijn hoofd op te lossen en onderdrukte mijn emoties. Ik begreep waar het vandaan kwam, maar verandering bleef uit. Frustratie stapelde zich op, ook vanwege het neveneffect van negatieve zelfpraat: dom, stom, falen…
Zo’n gevoel van ‘ik stond erbij en ik keek ernaar’. Begrijpen is één ding, maar voelen en veranderen is dus toch echt iets anders.
“Nothing changes, until it changes in the body.”
Deze prachtige uitspraak van Peter Levine heb ik volledig omarmd. Echte, duurzame verandering gebeurt niet in je hoofd. Het vraagt om verbinding met je lichaam, het luisteren naar subtiele signalen, en het toelaten van wat daar leeft. Als coachees dat punt bereiken – dat moment waarop ze echt luisteren naar hun lichaam – dan gebeurt er iets magisch.
Dat is waar de echte verandering plaatsvindt.
Onderschrijf je dit of is het anders voor jou? Ik ben benieuwd…
