Vredig sliep mijn vader in om 02.30 uur. Eindelijk rust na een slopende ziekte. 6 uur later kreeg mijn zus een hartstilstand. 5 dagen later overleed ze. Kerngezond, midden in het leven. Twee overlijdens binnen één week in ons gezin. Het is niet te bevatten. Niet te doen. En toch…
Dagenlang zat ik met mijn dochter aan het bed van mijn vader in het Meander Ziekenhuis. Ze wilde per se mee. Zijn laatste woorden waren aan haar gericht: haar naam, gevolgd door “hou van jou”. Het was de 1e keer dat ik hem dat hoorde zeggen. Wij zijn er niet mee opgegroeid. Tot er een generatie bijkomt die loskomt van het oude. Die het anders kan doen. Waardoor opa het ineens ook anders kan doen.
Direct daarna brachten we dagen door in het UMC, aan het bed van mijn zus. Het voelt nog steeds onwerkelijk dat ik hen beiden nooit meer zal zien.
Mijn zus en ik waren heel verschillend, we zagen elkaar niet vaak. Wat we wél deelden, was een gezonde levensstijl: gezond eten, veel buiten, veel bewegen. Ik zou zo graag willen dat het een simpele formule was: leef gezond en je krijgt gegarandeerd een lang en vitaal leven. Maar deze garantie bestaat helaas niet. Er werd geen medische oorzaak gevonden voor haar hartstilstand. Uiteindelijk bleef één diagnose over, niet wetenschappelijk bewezen: het Broken Heart Syndroom. Extreme stress als gevolg van het verlies van een dierbare.
Mijn zus stond altijd klaar voor anderen. Ook voor mijn vader, nadat hij was gevallen en niet meer kon lopen. Het wrange was dat de zorg niet snel kon worden opgeschaald. Mijn vader had namelijk consequent geweigerd te tekenen, omdat hij bang was dat hij zijn huis uit moest. Welke keuze maak je dan als kind? Minder helpen, zodat de noodzaak zichtbaar wordt, met schrijnende situaties tot gevolg? Of juist meer helpen en alles overeind proberen te houden? Het was een onmogelijk dilemma.
Het afgelopen jaar ben ik meer gaan posten op LinkedIn. Het werd voor mij ook een plek om worstelingen en twijfels te delen. Het opschrijven en overdenken deden me goed. De reacties erop nog meer. Zoveel warme, lieve en herkenbare reacties op mijn posts over mijn vader en de dilemma’s in zijn ziekteproces. Persoonlijke verhalen die me echt een hart onder de riem staken.
Ik realiseer me nu hoe al die verschillende perspectieven bijdroegen aan het verzachten van mijn blik, ook richting mijn familie. Maar ook de steun en draagkracht die ik uit alle lieve en persoonlijke reacties haalde. Juist in deze intense verdrietige periode besef ik me hoe waardevol dit is. Wat ik ontvang aan steun en daadkracht kan ik doorgeven.
Wij zijn als familie niet van het aanraken of van “ik hou van jou”. En dan staat daar ineens die kordate, liefdevolle verpleegkundige in het ziekenhuis, die een arm om ons heen slaat en ons letterlijk naar elkaar toe trekt. We hielden elkaar vast, keken elkaar wat onwennig aan, met een kleine lach, en zeiden: “Zo zijn wij eigenlijk niet.”
Dankbaar voor alle lieve reacties en steun!
