Hoe is het om wees te zijn op je 52e? Die vraag kreeg ik een maand geleden. Sindsdien hangt hij in mijn hoofd én in mijn lijf. Wat ik het meest voel, is het gemis aan ruggensteun, fysiek en mentaal.
Mijn vader was mijn laatste-lijns reddingsboei. Als er iets was waar ik zelf niet uitkwam, wist ik dat ik hem kon bellen en dat hij er zou zijn. Voor mijn veiligheid, als financiële achtervang, om mee te denken bij grote beslissingen.
Hij had vaak het hoogste woord aan de keukentafel en kon over van alles in discussie gaan. Maar als ik hem écht nodig had, gebeurde er iets anders: dan zei hij weinig en begon hij gewoon te regelen. Precies wat ik nodig had. Geen grote woorden, geen oordelen, maar praktische steun.
Het heeft er zeker aan bijgedragen dat ik ondernemer werd. Ergens wist ik altijd: als het niet lukt, kan ik bij hem aankloppen. Dat heb ik nooit gedaan. Maar alleen al dat idee gaf rust en de moed om spannende besluiten te nemen.
Een paar maanden geleden overleed hij. En werd ik, op mijn 52e, wees.
Het voelt vreemd om op te schuiven in de generatielijn. Ineens sta ik nu vooraan, de eerste in lijn. Het beeld dat er vele generaties achter me staan die me dragen, heeft me altijd getroost. Nu moet ik leren voelen dat die steun niet weg is, maar van vorm verandert.
Laatst hadden mijn partner en ik een stevige ruzie over feestende pubers die iets stukmaakten in huis. Hij zei: “Ik trek dit niet.” En voor ik het wist vertaalde ik dat naar: hij wil apart wonen. Dus lag ik ’s nachts te malen en schoot ik in de regelstand: hoe ga ik mijn eigen huis weer organiseren?
En daar was die oude reflex. Het idee dat mijn vader me wel zou helpen. Dat hij zou luisteren, iets nuchters zou zeggen, of gewoon zou beginnen met regelen. En dat alleen dat idee dan al zou maken dat het hele issue kleiner werd en ik de weg weer zag van simpelweg uitpraten de volgende dag.
Tot ik me realiseerde dat hij er niet meer is. Ik ben 52 jaar en ik voelde me gewoon een klein kind. Misschien is dit wel wat volwassen worden óók betekent: dat ikzelf de ruggensteun wordt waar ik eerder op leunde. Dat ik vol leer vertrouwen op wat er inmiddels in mij is gegroeid.
Herken je dat moment waarop je beseft dat de steun achter je is weggevallen? En wat heeft jou geholpen om zelf steviger te gaan staan?
