de“Hoe is het nu écht met je?” Een vriendin stelt me deze vraag, kijkt me aan en wacht op het antwoord. Het is in deze periode de lastigste én fijnste vraag die iemand me kan stellen. Lastig, omdat ik geen ‘goed’ antwoord heb. Fijn, omdat iemand blijft wachten, ook als ik het zelf niet weet.
Ik merk dat ik moeite heb om woorden te geven aan hoe ik me voel. Iets in de richting van vlak, mat, verdrietig. Tegelijkertijd voel ik me enorm gezegend met vriendinnen die deze simpele vraag blijven stellen. Ook nu het overlijden van mijn vader en zus verder weg raakt en het langzaam stiller wordt.
Na een paar weken lijkt iedereen het leven weer op te pakken. Zo voelt het tenminste, alsof er niets is gebeurd. Terwijl ik het gevoel heb dat ik blijf hangen, alsof de hele wereld stil is blijven staan nu mijn vader en zus er niet meer zijn.
Daarom ben ik dankbaar voor die ene simpele vraag en het gevoel dat een ander snapt waar ik uithang.
Toen ik 23 was verloor ik mijn moeder. Midden in een periode van feesten, uitgaan en een eerste echte relatie. Welgeteld één uitgaansavond, waar ik me met moeite naartoe had gesleept, kreeg ik de vraag hoe het met me ging. Daarna kwam de vraag niet meer. Overigens, dit paste wel prachtig bij mijn neiging om wat ik écht voelde aan de kant te schuiven.
De enkele vriendinnen die me toen blijven vragen hoe het met me gaat, doen dat nu weer, en gelukkig veel meer mensen! Ze blijven oprecht geïnteresseerd in het antwoord. Eén vriendin werd toentertijd zelfs boos toen ik een heel weekend de schone schijn ophield en vlak voor vertrek in huilen uitbarstte. Ze zei: “Dit flik je me nooit meer. Je zegt gewoon eerlijk hoe het is, dan kan ik er echt voor je zijn.” Het deed mij de ogen openen, er is iemand die wacht op het ‘echte’ antwoord.
Vorig jaar hoorde ik hetzelfde verhaal via een vriendinnetje van mijn dochter en pasgeleden opnieuw tijdens een intake voor coaching. De één had haar vader verloren na een lang ziekbed, bij de ander was haar moeder plotseling vertrokken.
Steeds weer datzelfde gemis: na de eerste weken stopt de vraag. De wereld draait door, terwijl die van jou stil blijft staan. Wat maakt het een verschil als iemand die ene eenvoudige vraag blijft stellen en blijft wachten op een ‘echt’ antwoord.
p.s. Deze foto is van mijn verjaardag, niet helemaal in lijn met mijn verhaal, en indirect wel met het geluksgevoel bij ‘echte’ vriendschappen.
Herkenbaar? Ik ben benieuwd..
